تراس

نمي دانم

نمي دانم چرا مي نويسم .

چرا مي خوانم .

چرا روزهايم را ، شب هايم را و تك تك لحظاتم را روي يك صندلي سفيد و پشت يك ميز قهوه اي مي گذرانم

و نمي دانم چرا به خودكار آبي و نازك نويس لابلاي انگشتانم علاقه مند شده ام .

نمي دانم چرا به اين نور مهتابي كه مي تابد عادت كرده ام .

نمي دانم چرا هستم و چرا به بودنم عادت كرده ام .

نمي دانم چه طور به يك دنيا نمي دانم پاسخ دهم

تنها يك چيز مي دانم .

تنها چيزي كه مي دانم را نمي دانم چطور بيان كنم اين است

من فقط مي توانم بگويم ، من بايد بنويسم